Tumblr Tadında Bir Blog

Bavulun İçinden Çıkan 9 Kelime

Annem öldükten sonra, çatı katını toplarken bulduk onu. Eski, yıpranmış bir sandık. Bavul değil aslında… Koca bir sessizlikti.

Açtık.

İçinde neler yoktu ki… Kenarları sökülmüş bir yazma. İşlenmiş ama hiç giyilmemiş bebek patikleri. Sararmış birkaç fotoğraf… Okunmamış, belki de hiç gönderilmemiş mektuplar. Ve en altta, katlanmış bir kâğıt. Küçük, ürkek bir not gibi.

"Ben bu evde hiç 'mutlu oldum' diyemedim."

Yalnızca dokuz kelime. Öylece kaldım. Sanki biri kalbimin tam ortasına buz gibi bir taş koydu. Dokuz kelime, dokuz yıl çığlık çığlık sustu içimde. Çünkü bazı cümleler bağırmaz… Ama insanın içini susturur, nefesini keser.

Babam hep "Kadın şükrederdi," derdi. "Vefalıydı," derdi. Evet, vefalıydı. Ama kendine değil. Hep başkalarının neşesine sadık kaldı. Kendi gülüşünü erteleyip, bizim tebessümümüzü bekledi. Aynaya her baktığında, oradaki yabancı kadının gözlerine bile bakamadı belki de.

Çorba karıştırırken değil, sessizce dolabı silerken ağlamış. Geceleri mutfağın lambası sönmezdi. Ben uykudayken, o mutfağı temizlerdi. Bez ses çıkarmasın diye iki kat yapardı. Hiçbir şeyi kirli bırakmazdı. Duygular hariç… Onları derine, görünmeyen bir yere saklardı. Ta ki o son nefesine dek.

Bayram sabahları herkesin yeni kıyafetini ütülerdi. Ama kendisi hep geçen seneki siyah bluzu giyerdi. "Üşüyorum" demezdi, "yoruldum" hiç duymazdık. Kendi doğum gününü hep unuturdu. Misafirlerle gülümserdi ama çaydanlığa yaslanınca yüzü düşerdi. Gözyaşını bizden saklamak değil, kendine bile göstermemekti derdi belki… Belki de aynadaki silüetine bile hesap verememekti.

Biz güldükçe, o eksilmiş. Ne zaman ki sofraya koyduğu yemeği beğenmedik, o bir tabak daha az koydu sonraki gün. Ne zaman ki misafirler onun tatlısını övmedi, o hep "bir daha yapmam" derdi içinden — yapardı ama söylemezdi. Mutluluğa susmuştu. Gözümüzden sakındığı ne varsa, içine gömmüş. Bir ömrü tek cümlede mühürlemişti annem. Söyleyemediklerini o notla gömmüş, bize miras gibi bırakmış. Bir mezar taşı gibi…

O gün anladım: Bir evde bir kadın susuyorsa, orası ev değildir. Nefes alınır belki, ama yaşanmaz. O koca duvarlar, dilsiz bir mezarlıktan farksızdır. Ve bazen bir cümle, bir hayatın değil, koca bir neslin mezar taşı olur.

Annem o gün ikinci kez öldü bende. Ve o cümle hâlâ yutkunamıyor içimde. Her uyandığımda, her aynaya baktığımda, her sustuğumda o dokuz kelime yeniden canlanıyor. Bir fısıltı değil, bir çığlık gibi içimi parçalıyor.

"Ben bu evde hiç 'mutlu oldum' diyemedim."

Açmayı bilmeyen çiçek, kokusunu hep içinde saklar.

Bir kadın tanıdım.
Sesi yükseğe çıkmazdı.
Sevinçlerini bile fısıltıyla anlatırdı.
Ne zaman güldüğünü sansan, aslında sustuğunu fark ederdin.
Kendi kalbini bile kırmadan yaşayan biriydi.
İçinden geçeni dışarı çıkarmaz, çıkaramadığı için de daha da derinleşirdi.

Bazen bir çiçek gibi görünürsün ama aslında topraktan çok şey gizlersin.
Güneşi istersin ama yanmaktan korkarsın.
O da öyleydi.
Yüzü aydınlıktı ama içi gölgelerle doluydu.

Yanında olmak için çok çaba harcadım.
Ama fark ettim ki…
O hep biraz uzağındaydı kendisinin.
Kendine bile yaklaşamıyordu.
Dokunulmaktan değil, anlaşılmaktan korkuyordu aslında.

Bazı insanlar sevilmeye hasret kalır ama sevilince susar.
Ne yapacağını bilemez.
Birilerinin gitmesine öyle alışmıştır ki,
Kalan biriyle ne yapılır, unutmuştur.

O da sevildiğini bildi.
Ama o sevgiyi kalbinin dışına çıkarmaya hiç cesaret edemedi.
Sanki biri “beni çok sev” dese susacak,
Ama biri giderse içinden parçalanacak gibiydi.

---

Açmayı bilmeyen çiçek, kokusunu hep içinde saklar.
Korkar… sevileceğinden bile korkar.
Göz göze geldiğinde gözlerinden önce yüreği kaçar.
Sarılmak ister ama sarılınca kendini kaybeder diye geri çekilir.
En çok sevilmek isterken,
En çok sevilince ne yapacağını bilemeyen olur.
İçinde çağlayanlar varken, sesi hep sessizliğe yaslanır.

Kökü derindedir ama çiçeği hep tomurcuktur.
Ne rüzgârla savrulmak ister,
Ne güneşle yanmak…
Hep bekler…
Ama hiçbir zaman tam açmaz.

Arkasından tek bir şey düşündüm:

“Bir gün o çiçek mutlaka açacak, biliyorum…
Ama ben artık orada olmayacağım, açtığında…
Çünkü bazı baharlar,
en çok bekleyenlerin ömrüne hiç uğramaz…”

 

Kadını ilk kez bir banka otururken görmüştüm.

Elinde bir kitap vardı, ama sayfaları çevirmiyordu.

Rüzgâr saçlarını savuruyordu. Birini bekliyor gibiydi.
Ama sonra fark ettim…
Hiç kimseyi beklemiyordu, sadece geçmişini izliyordu.

Zamanla konuşmaya başladık.
İlk önce kısa cümleler…
Sonra çayla uzayan sessizlikler.
Her şeyin başı ve sonu arasında bir yerlerde buluştuk.
Ne tam zamanında geldik birbirimize, ne de çok geçtik.

Kadın bana çok şey anlatmazdı ama neyi anlatmadığını çok iyi bilirdim.
İnsan bazı insanların gözlerinde, suskunluğun ne anlama geldiğini öğrenir.
O, içi anlatılmamış heveslerle dolu bir suskunluktu.
Hiç lunaparka gitmemiş ama gitmiş kadar heyecanlanan bir çocuk gibi…
Hiç ağlamamış gibi gülen ama gülümserken dahi içi sızlayan biri gibiydi.

Bir gün, sadece şöyle dedi:

“Benim hayatımda herkes biraz geç kaldı.”

Bunu duyduğumda, geç kalmamak için her sabah ondan önce uyanmaya başladım.
Konuşmasa da bir şey isterse diye notlar bıraktım.
Çayını nasıl içtiğini ezberledim.
Canı bir şey çekmesin diye değil, çektiğinde hemen yanında olayım diye…
Çünkü bazı insanlar sadece heveslerinin yarım kalmasına değil, heves ettiklerine bile alışmamış olur.

Bir gün ona küçük bir kutu verdim.
İçinde çikolata, bir yaprak, bir resim, bir not:

“Sen istemesen bile ben sana her gün bir parça sevgimi bırakacağım.”
Hiçbir şey söylemedi.
Ama çikolataları yediğini biliyorum.

Zamanla konuşmaları kısaldı.
Bakışları azaldı.
Sustu.
Ve bir gün kalktı.
Omzuna çantasını attı.
Hiçbir şey demeden yürüdü.

Arkasından seslenmedim.
Ama içimden bir cümle yürüdü ona doğru, usulca:

“Oysa ben, seninle geçireceğim saniyeler eksilmesin diye sana hep koşardım.
Şimdi sen…
Benden eksiliyorsun.”

Babamın ölümünün üzerinden tam üç ay geçmişti.

İnsanın annesi öldüğünde yetim olur, ama babası öldüğünde... Ne olduğunu tarif etmek zor. Bir yanın koca bir eve benzer, artık sobası yanmaz, penceresi açılmaz.

Dolabındaki eşyaları tek tek ayırırken, bir ceket vardı… Kahverengi, kalın kumaşlı. Omuzları düşmüş, düğmelerinden biri kopmuştu. Ama çocukken hep onu giyerdi. O ceketin cebine sakladığım misketlerimi hatırlıyorum. Babam anlamaz sanırdım.

Ceketi terziye götürdüm, tamir ettirmek istedim.
Cebinde bir zarf çıktı.
“Bu içerideydi, muhtemelen özel bir şey,” dedi terzi.
Zarf sararmıştı. El yazısı...
“12 Eylül 1989 / K.” yazıyordu.

‘K’ annemin baş harfiydi.

Ellerim titredi. Eve gidince açtım mektubu. Kâğıt çok eskiydi, yer yer silinmişti.
Ama kelimeler hâlâ sıcaktı.

“Benden önce gidersen, cebine bu mektubu koyacağım. Ama senden önce gidersem… Lütfen arada bir çıkar, okur gibi yap. Hem ben utanırım, hem sen rahat edersin.”

Gözlerim doldu.
Okumaya devam ettim:

“Bu ceket seni taşıyor ya hani...
Sen her giydiğinde omzundaki yükü hissediyorum. Çocukları okula götürürken, beni hastaneye taşırken, maaş kuyruğunda beklerken…
Her şeyini sustun, her şeyini bastırdın.
Ama ben hep fark ettim.

Sana baktığımda gençliğimi, yaşlılığımı, iç çekişimi görüyordum.

Beni sevdiğini hiç söylemedin. Ama ben her seferinde inandım.
Ceketin cebine bıraktığın kuru papatyalardan, bana verdiğin son lokmadan, çocukları uyutup bana sorduğun ‘iyi misin?’ cümlesinden.

Seni çok sevdim.
Bu mektubu okurken hâlâ yaşıyorsam, gözlerime bak.
Ama okumuyorsan ve ben gitmişsem… Ceketine sinen yanım kalmıştır. Helal et.”

Kâğıdı defalarca okudum.
Sonra sustum.

Anladım ki bazı aşklar hiç gösterilmez ama her şeyi taşır.
Babam annemi hiç öpmedi gözümün önünde. Ama onun için ömrünü cebinde taşıyacak kadar çok sevmiş.

O ceket hâlâ evde.
Cebinde o mektup, mektubun üstünde küçük bir kurumuş papatya duruyor.

Kimse bilmez ama bazen geceleri o ceketi giyip balkonun ucuna kadar yürüyorum.
Sanki babam yanımda, sanki annem o eski sandalyede, gözümün ucundan sesleniyor:

“İyi misin?”

Ve ben sadece başımı sallar gibi yapıyorum.

 Kafenin bahçesinde her şey aynı kalmıştı.

Masa aynı masa, sandalye aynı sandalye, garsonlar bile artık selam verip geçiyordu. Adam, elinde kâğıt bardakta çayıyla her pazar öğlen orada oturuyordu. Sanki biri gelecekmiş gibi… Sanki yarım kalmış bir cümle tamamlanacakmış gibi.

Kadınla tanışalı on yıl olmuştu. Yağmurlu bir pazar günüydü. Sandalyeler ıslaktı. Kadın gelip “Masayı paylaşabilir miyim?” demişti. Paylaştılar. Çayı, suskunluğu, göz göze gelince utangaçça çevrilen bakışları… Sonra her pazar oraya geldiler. Hiçbir söz verilmedi. Ama her pazar orada oldular.

Bir gün kadın geldi ve sadece şu cümleyi kurdu:

“Yorgunum.”

Ardından gitti.

Adam o günden sonra hep geldi. Her pazar, aynı saat, aynı masa, aynı kâğıt bardakta çay. Yorgunluk geçerdi, bilirdi. Belki zamana, belki sessizliğe ihtiyacı vardı kadının.

Yedi yıl geçti.

Geçen pazar, garson bir not getirdi:

“Yorgunluk geçti. Döndüm. Aynı masada mısın?”

Adam gülümsedi.
Çay soğumadan, gözler yaşlanmadan bazı aşkların sadece yavaşça yaşanması gerekiyordu.

Leonardo da Vinci `Son Akşam Yemeği` isimli resmini yapmayı düşündüğünde büyük bir güçlükle karşılaştı. İyi'yi İsa'nın bedeninde, Kötü'yü de İsa'nın arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda'nın bedeninde tasvir etmek zorundaydı.

Resmi yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak kullanabileceği birilerini aramaya başladı. Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok uyduğunu fark etti. Onu poz vermesi için atölyesine davet etti, sayısız taslak ve eskiz çizdi. Aradan 3 yıl geçti. `Son Akşam Yemeği` neredeyse tamamlanmıştı, ancak Leonardo da Vinci heüz Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı.

Leonardo'nun çalıştığı kilisenin kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı sıkıştırmaya başladı. Günlerce aradıktan sonra Leonardo vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu. Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden geçmiş bir durumda kaldırım kenarına yığılmıştı.

Leonardo, yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye taşımalarını söyledi. Çünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı. Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler. Zavallı, başına gelenleri anlamamıştı. Leonardo adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı, bencilliği resme geçiriyordu..

 Leonardo işini bitirdiğinde, o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan berduş gözlerini açtı ve bu harika duvar resmini gördü. Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle şöyle dedi:  `Ben bu resmi daha önce gördüm…`

`Ne zaman?` diye sordu Leonardo da Vinci, o da şaşırmıştı..

`Üç yıl önce` dedi adam. `Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce.. O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum. Pek çok hayalim vardı. Bir ressam beni İsa'nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti..`

İyi ve Kötü'nün yüzü aynıdır..

Her şey, insanın yoluna ne zaman çıktıklarına bağlıdır..