Kafenin bahçesinde her şey aynı kalmıştı.

Masa aynı masa, sandalye aynı sandalye, garsonlar bile artık selam verip geçiyordu. Adam, elinde kâğıt bardakta çayıyla her pazar öğlen orada oturuyordu. Sanki biri gelecekmiş gibi… Sanki yarım kalmış bir cümle tamamlanacakmış gibi.

Kadınla tanışalı on yıl olmuştu. Yağmurlu bir pazar günüydü. Sandalyeler ıslaktı. Kadın gelip “Masayı paylaşabilir miyim?” demişti. Paylaştılar. Çayı, suskunluğu, göz göze gelince utangaçça çevrilen bakışları… Sonra her pazar oraya geldiler. Hiçbir söz verilmedi. Ama her pazar orada oldular.

Bir gün kadın geldi ve sadece şu cümleyi kurdu:

“Yorgunum.”

Ardından gitti.

Adam o günden sonra hep geldi. Her pazar, aynı saat, aynı masa, aynı kâğıt bardakta çay. Yorgunluk geçerdi, bilirdi. Belki zamana, belki sessizliğe ihtiyacı vardı kadının.

Yedi yıl geçti.

Geçen pazar, garson bir not getirdi:

“Yorgunluk geçti. Döndüm. Aynı masada mısın?”

Adam gülümsedi.
Çay soğumadan, gözler yaşlanmadan bazı aşkların sadece yavaşça yaşanması gerekiyordu.