Kadını ilk kez bir banka otururken görmüştüm.

Elinde bir kitap vardı, ama sayfaları çevirmiyordu.

Rüzgâr saçlarını savuruyordu. Birini bekliyor gibiydi.
Ama sonra fark ettim…
Hiç kimseyi beklemiyordu, sadece geçmişini izliyordu.

Zamanla konuşmaya başladık.
İlk önce kısa cümleler…
Sonra çayla uzayan sessizlikler.
Her şeyin başı ve sonu arasında bir yerlerde buluştuk.
Ne tam zamanında geldik birbirimize, ne de çok geçtik.

Kadın bana çok şey anlatmazdı ama neyi anlatmadığını çok iyi bilirdim.
İnsan bazı insanların gözlerinde, suskunluğun ne anlama geldiğini öğrenir.
O, içi anlatılmamış heveslerle dolu bir suskunluktu.
Hiç lunaparka gitmemiş ama gitmiş kadar heyecanlanan bir çocuk gibi…
Hiç ağlamamış gibi gülen ama gülümserken dahi içi sızlayan biri gibiydi.

Bir gün, sadece şöyle dedi:

“Benim hayatımda herkes biraz geç kaldı.”

Bunu duyduğumda, geç kalmamak için her sabah ondan önce uyanmaya başladım.
Konuşmasa da bir şey isterse diye notlar bıraktım.
Çayını nasıl içtiğini ezberledim.
Canı bir şey çekmesin diye değil, çektiğinde hemen yanında olayım diye…
Çünkü bazı insanlar sadece heveslerinin yarım kalmasına değil, heves ettiklerine bile alışmamış olur.

Bir gün ona küçük bir kutu verdim.
İçinde çikolata, bir yaprak, bir resim, bir not:

“Sen istemesen bile ben sana her gün bir parça sevgimi bırakacağım.”
Hiçbir şey söylemedi.
Ama çikolataları yediğini biliyorum.

Zamanla konuşmaları kısaldı.
Bakışları azaldı.
Sustu.
Ve bir gün kalktı.
Omzuna çantasını attı.
Hiçbir şey demeden yürüdü.

Arkasından seslenmedim.
Ama içimden bir cümle yürüdü ona doğru, usulca:

“Oysa ben, seninle geçireceğim saniyeler eksilmesin diye sana hep koşardım.
Şimdi sen…
Benden eksiliyorsun.”